Kamerlid Kathleen Depoorter (N-VA) komt met een resolutie die pleit voor een structurele verbetering van de zorg voor mensen met zeldzame en moeilijk behandelbare vormen van epilepsie. Naar aanleiding van internationale epilepsiedag vraagt N-VA meer coördinatie, snellere doorverwijzing en betere ondersteuning voor patiënten en hun gezinnen.
In België leven naar schatting 80.000 mensen met epilepsie. Ongeveer 30% van hen reageert onvoldoende op bestaande behandelingen. Vooral bij kinderen met zeldzame vormen, zoals ontwikkelings- en epileptische encefalopathieën (DEE), zijn de gevolgen ingrijpend: zware aanvallen, ontwikkelingsstoornissen en een enorme impact op het gezinsleven.
“Voor deze gezinnen is epilepsie een dagelijkse realiteit. Vandaag botsen zij te vaak op versnipperde zorg, lange wachttijden en een gebrek aan begeleiding. Dat is onaanvaardbaar,” zegt Kathleen Depoorter (N-VA). “Vanuit de N-VA-fractie willen we een zorgtraject dat vertrekt vanuit de patiënt, met snellere doorverwijzing naar gespecialiseerde centra en echte ondersteuning voor mantelzorgers.”
De resolutie vraagt onder meer:
- structurele financiering van gespecialiseerde epilepsiecentra en multidisciplinaire teams;
- een nationaal, gecoördineerd zorgtraject voor epilepsiepatiënten;
- erkenning van de rol van gespecialiseerde epilepsieverpleegkundigen;
- vereenvoudiging van terugbetaling en toegang tot innovatieve behandelingen;
- een nationale registratie van epilepsiegegevens.
Daarnaast wil de N-VA inzetten op meer bewustmaking in scholen, op het werk en in de zorgsector, om stigmatisering tegen te gaan en inclusie te versterken.
“Epilepsie is geen randprobleem. Het gaat om duizenden mensen die recht hebben op duidelijke zorg, snelle diagnoses en menswaardige ondersteuning,” besluit Depoorter.








Laatste reacties
Leen Verlinden
09 februari 2026Iedereen ongeacht de leeftijd, aandoening of soort zorg heeft het recht op eenzelfde kwaliteit van zorg! Hoeveel lopende zorgtrajecten en resoluties zijn er al niet?
De zorg raakt stilaan verstikt in de groeiende stapel trajecten, resoluties en protocollen. Wat bedoeld is om duidelijkheid te scheppen, zorgt nu vooral voor nog meer versnippering en net minder tijd voor echte zorg. De wildgroei wordt stilaan nefast: complexiteit verdringt eenvoud, structuur verdringt menselijkheid. Het is tijd om te snoeien, te vereenvoudigen en opnieuw ruimte te maken voor wat echt telt. Wat er nodig is, zijn niet nog meer trajecten, maar een hertekening van het geheel zodat er meer ruimte is voor de essentie: veilige, kwalitatieve, toegankelijke en mensgerichte zorg voor iedereen!